Wanneer is angst wel een ‘probleem’?

Paarden AngstWanneer je het zelf als een probleem beschouwt, maar vooral als het je beperkt in je mogelijkheden of in je functioneren. Met andere woorden als je niet kan doen wat je zou willen doen door de angst.

Toch is angst niet altijd negatief.
Angst zorgt ervoor dat we blijven leven. Zonder angst zouden we elk gevaar als ongevaarlijk beschouwen en is de kans op ‘OVERLEVEN’ onbestaande.
Angst komt ooit in je leven, niet om vervelend te doen, maar juist om je te beschermen. Het beschermt je tegen gevaarlijke of stressvolle situaties. Het zorgt ervoor dat je deze situatie kan overleven.
Toch zijn we deze angst vaak niet dankbaar, in tegendeel, we vinden het erg vervelend dat ze er is. Velen weten geen raad meer, ook jij niet. De enige optie lijkt om ervan te vluchten door de akelige of stressvolle situatie te vermijden of te doen alsof de angst er niet is.

Het pushen van jezelf of het gepusht worden door anderen heeft hetzelfde effect als het wegduwen of het verdringen van de angst.
Toch zijn dit de handvaten die telkens opnieuw worden toegepast. Uit wanhoop om toch iets te doen of om te willen helpen. Een juiste intentie is niet altijd genoeg. Straffer nog, het kan vaak meer schade opleveren dan dat het helpt.

Enkele voorbeelden hiervan kunnen zijn:
• Gevallen? Niet erg, echte ruiters kunnen daar tegen.

• Ben je nu echt zo bang om wat hoger te springen? Zo geraak je er nooit!

• Spring maar wat hoger, die angst gaat wel over door het te doen!

• Je bent toch niet bang om te gaan wandelen? Wat durf jij eigenlijk wel?

• Bang om de controle te verliezen bij het leiden van je paard? Geeft die is ne goeie snok dan stop ze direct!

Zo zijn er jammer genoeg talrijke verhalen waarbij mensen vechten tegen hun eigen angst bij het beoefenen van hun hobby/sport.

Welke effect heeft dit op de angst?
Telkens als je jezelf of een andere de angst probeert weg te duwen wordt ze groter. Want alles wat je aandacht geeft groeit. Tot de angst uiteindelijk op verschillende momenten ‘de kop’ opsteekt en vluchten geen optie meer is.
Sterker nog de angst herhaalt zich zelfs voordat je in enge of stressvolle situaties zit. Dom, zou je denken? Neen, juist niet!
Als ons lichaam telkens zou moeten nadenken of gevaar wel effectief gevaar is, is de kans op overleven zeer klein. Hierdoor blijven we in de angst ‘hangen’ die telkens weer wordt getriggerd door gebeurtenissen of door gedachten.

Nu je wat WIJZER geworden bent over angst kan je jezelf de vraag stellen welk effect JOUW angst op je paard heeft. Waarom zou je een leider als leider aanvaarden als hij zelf niet eraan uit is of de situatie veilig is?

Niet getreurd! Angst is iets wat bij jezelf gebeurt dus je kan er ook zelf iets meedoen.
Benieuwd? Boek dan jouw (RIJ)LES ZONDER ANGST zodat we aan de slag kunnen gaan met jouw angst en de band tussen je paard en jezelf. Zodat beiden weer plezier mogen beleven in alles wat jullie doen!

Neen vandaag toch maar niet!

Faalangst-excuses-paarden-therapie-eigenwijsVandaag Azira getraind in de gietende regen. Toch niet in de regen? Jawel in de regen!

Vroeger zou elke reden goed geweest zijn, een soort van excuus om moeilijkere situaties uit de weg te gaan. Want zoals jullie al dan niet weten zijn paarden vluchtdieren en zijn ze bij felle wind/regen meer bezig met hun omgeving. Alles beweegt plots veel meer en is voor hen veel meer een bedreiging dan anders. Dit maakt dat je als leider het paard gaat moeten overtuigen dat, desondanks de akelige situatie, er geen reden tot paniek is zolang de leider dit aangeeft.

Dit is natuurlijk de confrontatie aangaan met jezelf. Ben ik wel overtuigd dat het goed gaat komen en wil ik ook niet liever vluchten van de moeilijke situatie? Durf ik wel leiden? Ben ik wel een leider of wil ik liever volgen? Zal ik niet terug komen als het droog is en de zon schijnt? Het is toch veel fijner als alles goed gaat! Als elke reden een reden mag zijn om het niet te doen wanneer kan het dan wel?

Wij mensen houden van prestatie en zien het proces vaak niet. Het enige wat telt is het resultaat. Dit komt verder vanuit ons eigen instinct. We zijn van oorsprong uiteindelijk roofdieren.  Competitie speelt hier ook erg bij mee, steeds meer willen, de beste willen zijn, uitsluiten wat ‘anders’ is want enkel de sterkste ‘overleeft’.

Op deze manier wordt faalangst gevoed, telkens opnieuw wordt er bevestigd dat er geen ruimte is tot falen en er niet gekeken wordt of je al dan niet je best gedaan hebt.  Leren we op deze manier uit onze fouten? NEEN! Nog erger het maakt enkel de angst nog groter wat uiteindelijk ervoor kan zorgen dat je helemaal niet meer kan functioneren in gelijkaardige situaties.

Het werken met paarden is niet gericht op resultaten. Ze functioneren niet met redeneren, plannen maken,..  Wel belangrijk is dat je tijdens heel het proces een betrouwbare leider bent. Wat ga je doen als je iets niet uitgelegd krijgt aan het paard? Steek je de schuld op het dier? Makkelijk natuurlijk aangezien je geen tegenantwoord kan krijgen. Het gebruiken van verbale of non-verbale agressie zie je vaak bij onmacht, omdat je het juist als een falen ziet. Wat als je het niet ziet als een falen, maar als een gebrek aan communicatie? Bijvoorbeeld: “Ik wil dat hij meestapt, maar hij blijft staan.” Was ik hier dan duidelijk genoeg met mijn vraag? Wat kon ik tijdens het proces anders doen zodat we elkaar beter zouden begrijpen.

Het is belangrijk dat je falen ziet als iets wat bij het leven hoort en het een proces is om nadien te kunnen evolueren. Experimenteren mag, fouten maken mag, als je er maar iets uit leert. Alleen als je er iets uit leert ga je er persoonlijk op vooruit. Enkel op deze manier kan je uiteindelijk een betrouwbare leider voor je paard zijn. Je gaat verwachtingen leren loslaten om het proces te kunnen aangaan. Leer kijken naar fouten als een leermoment in plaats van een kans op een negatief oordeel van anderen.