Wanneer is angst wel een ‘probleem’?

Paarden AngstWanneer je het zelf als een probleem beschouwt, maar vooral als het je beperkt in je mogelijkheden of in je functioneren. Met andere woorden als je niet kan doen wat je zou willen doen door de angst.

Toch is angst niet altijd negatief.
Angst zorgt ervoor dat we blijven leven. Zonder angst zouden we elk gevaar als ongevaarlijk beschouwen en is de kans op ‘OVERLEVEN’ onbestaande.
Angst komt ooit in je leven, niet om vervelend te doen, maar juist om je te beschermen. Het beschermt je tegen gevaarlijke of stressvolle situaties. Het zorgt ervoor dat je deze situatie kan overleven.
Toch zijn we deze angst vaak niet dankbaar, in tegendeel, we vinden het erg vervelend dat ze er is. Velen weten geen raad meer, ook jij niet. De enige optie lijkt om ervan te vluchten door de akelige of stressvolle situatie te vermijden of te doen alsof de angst er niet is.

Het pushen van jezelf of het gepusht worden door anderen heeft hetzelfde effect als het wegduwen of het verdringen van de angst.
Toch zijn dit de handvaten die telkens opnieuw worden toegepast. Uit wanhoop om toch iets te doen of om te willen helpen. Een juiste intentie is niet altijd genoeg. Straffer nog, het kan vaak meer schade opleveren dan dat het helpt.

Enkele voorbeelden hiervan kunnen zijn:
• Gevallen? Niet erg, echte ruiters kunnen daar tegen.

• Ben je nu echt zo bang om wat hoger te springen? Zo geraak je er nooit!

• Spring maar wat hoger, die angst gaat wel over door het te doen!

• Je bent toch niet bang om te gaan wandelen? Wat durf jij eigenlijk wel?

• Bang om de controle te verliezen bij het leiden van je paard? Geeft die is ne goeie snok dan stop ze direct!

Zo zijn er jammer genoeg talrijke verhalen waarbij mensen vechten tegen hun eigen angst bij het beoefenen van hun hobby/sport.

Welke effect heeft dit op de angst?
Telkens als je jezelf of een andere de angst probeert weg te duwen wordt ze groter. Want alles wat je aandacht geeft groeit. Tot de angst uiteindelijk op verschillende momenten ‘de kop’ opsteekt en vluchten geen optie meer is.
Sterker nog de angst herhaalt zich zelfs voordat je in enge of stressvolle situaties zit. Dom, zou je denken? Neen, juist niet!
Als ons lichaam telkens zou moeten nadenken of gevaar wel effectief gevaar is, is de kans op overleven zeer klein. Hierdoor blijven we in de angst ‘hangen’ die telkens weer wordt getriggerd door gebeurtenissen of door gedachten.

Nu je wat WIJZER geworden bent over angst kan je jezelf de vraag stellen welk effect JOUW angst op je paard heeft. Waarom zou je een leider als leider aanvaarden als hij zelf niet eraan uit is of de situatie veilig is?

Niet getreurd! Angst is iets wat bij jezelf gebeurt dus je kan er ook zelf iets meedoen.
Benieuwd? Boek dan jouw (RIJ)LES ZONDER ANGST zodat we aan de slag kunnen gaan met jouw angst en de band tussen je paard en jezelf. Zodat beiden weer plezier mogen beleven in alles wat jullie doen!

Afscheid nemen is vasthouden op een andere manier.


Met open armen kwam ik op de wereld.
Klaar om mensen/dieren die mij nauw aan het hart liggen op te nemen in mijn leven.
Iemand in je armen sluiten zoals ze dit mooi zeggen.
Tot op de dag dat ik ze moest loslaten,
Het loslaten voelde aan als een leegte.
Omdat ik niet besefte dat mijn armen weer in staat waren om iemand nieuw toe te laten in mijn leven.

Ik ben dankbaar dat ik ooit de moed had om mijn armen te openen zodat ze ooit in mijn leven mochten komen.
Dankbaar dat ik ze fysiek kon loslaten,
om ze nadien voor altijd in mijn hart mee te dragen.
De dood mag geen verlies zijn,
want enkel als je het toelaat om ze te verliezen,
dan is het pas jouw verlies.

Teleurstellingen

TeleurstellingenTeleurstellingen,
Iedereen maakt ze ooit wel eens mee.

Vroeger werd ik door iedereen teleurgesteld:
mezelf, vrienden, familie, vreemden, kennissen,…
Ik wou hierop controle nemen door altijd het juiste te willen doen voor iedereen, ik wou de beste zijn in alles en legde de lat altijd maar hoger voor mezelf.

Dit heb ik lang gedaan..
Ik werd steeds onzekerder, legde ik de schuld bij mezelf of werd ik boos of verdrietig door de anderen.
Ik maakte mezelf letterlijk ziek door de teleurstellingen!

Tot ik de klik maakte voor mezelf.
Ik had gekozen om niets meer te verwachten van mezelf of de anderen.

Ik herinner me nog een sollicitatiegesprek: Ik wou deze job namelijk heel graag hebben, maar had me voorgenomen zonder verwachtingen er naar toe te gaan.
Als het gesprek afgelopen was vroeg mijn toekomstige werkgever: “Hoe erg zou je het vinden als je deze job niet zou hebben?” Hierop antwoordde ik: “Iets wat je niet hebt kan je ook niet verliezen, toch?”

Vroeger zou ik dit nooit durven zeggen hebben uit angst over het oordeel van anderen, ik had dit losgelaten en zag elke meevaller als een “cadeau”. Deze attitude bespaart me in mijn dagdagelijks leven heel wat TELEURSTELLINGEN.

Dus STOP met dingen te verwachten…
Iets wat je niet hebt kan je toch niet verliezen!
Ook jij kan dit leren!

Ontspannen of toch maar gespannen?

StressDe dag van vandaag overleven vele mensen al hun dagelijkse moetjes. Je kan het vergelijken met een paard dat onder stress functioneert, het functioneert hyper alert. Bij stress maakt het lichaam meer adrenaline en noradrenaline aan, dit zijn hormonen die je alerter maken. Ook paarden maken adrenaline aan in hun vluchthouding (hoofd hoog/holle rug). Klaar om elk moment te kunnen vluchten van zijn vijand. Welke vijanden hebben wij nog? Onze natuurlijke vijand, zoals een leeuw bij een zebra, is er niet meer, wel kwamen er andere ‘vijanden’ in de plaats. Zoals tijdsdruk op werk, een baas die niet tevreden is en telkens meer verwacht, de rekeningen die elke maand betaald moeten worden, goede ouder zijn, goede partner,.. kortom allerlei verwachtingen waaraan je moet proberen te voldoen.

In een langdurige stresssituatie is niemand in staat om te rusten, goed te eten of helder na te denken. Ons lichaam functioneert in overdrive om de situatie te kunnen overleven. Want daar draait het uiteindelijk om: in nare situatie in stresssituaties te overleven. Bijvoorbeeld: Ik kan geen eten binnenhouden voor een examen. Je lichaam zorgt ervoor dat hij in een zo goed mogelijke staat is om te kunnen vluchten, dit gaat beter met een lege maag.

Je lichaam kan omgaan met korte stresssituaties, maar moet nadien tot rust kunnen komen en recupereren want bij chronische stress neemt de schade toe.

Symptomen van chronische stress zijn: slecht slapen, prikkelbaarheid, gespannenheid, de neiging om je terug te trekken, verminderde eetlust of net meer zin in zoet, humeurigheid en vermoeidheid. Ook ben je gevoeliger voor pijn. In die zin maakt stress tal van aandoeningen en kwalen erger, waaronder hoofdpijn en migraine, buikpijn, rugklachten en fibromyalgie, een vorm van reuma. Verder kan stress eerder doorgemaakte psychische problemen opnieuw doen opflakkeren, zoals verslaving, angst en depressie.

In de eerste plaats geeft chronische stress een verhoogd risico op hart- en vaatproblemen. Eerst raakt de vethuishouding verstoord en verhoogt de bloeddruk, wat kan leiden tot aderverkalking en trombose, en dus een verhoogde kans op een hart- of herseninfarct. Ook de regeling van het suikergehalte in het bloed en van het immuunsysteem kan verstoord raken. Te veel stress geeft ook een grotere kans op overgewicht en osteoporose.

Het recupereren van stress gebeurt veel te weinig. Een dag is een survival van opstaan met een wekker, je al haastend klaar maken, snel in je auto springen of je bent te laat. Tijd voor eten was er helaas niet. Nadien moet je proberen alle taken uit te voeren ook al krijg je dit nooit rond, toch wordt dit nu eenmaal verwacht. Voor een echte middagpauze is geen tijd dus we eten terwijl we werken. Zo blijf je dit volhouden tot je eindelijk mag stoppen om nadien naar huis te racen, want je moet nog zoveel doen. Om eten te maken ben je te moe, dus je steekt maar een kant-en-klare-maaltijd in de oven. Daarna lig je helemaal uitgeteld voor je tv en val je in slaap bij je favoriete serie. Nadien strompel je in je bed om de dag erna weer lekker fijn dezelfde race te houden zoals alle andere dagen!

Het goede nieuws is dat deze negatieve cirkel van stress doorbroken kan worden en je kan leren hoe je kan recupereren van stressvolle momenten. Bekijk het als een bankkaart. Je staat momenteel in het rood en wilt een positief bedrag uitkomen. Eerst zal je er weer geld moeten opzetten om uit de schulden te geraken. Nadien kan je terug tot een positief bedrag komen.  Zo werkt dit ook met stress. Je zal eerst moeten werken aan een gezonde balans om later (preventief) extra energie op te kunnen sparen om te gebruiken voor andere leuke activiteiten.

Ook paarden moeten leren ontspannen, dit gebeurt eerst in een niet-stressvolle situatie om nadien te kunnen toepassen in een stressvolle situatie. Dit leer je ook tijdens de ontspanning in de natuur of een individuele sessie.

Neen vandaag toch maar niet!

Faalangst-excuses-paarden-therapie-eigenwijsVandaag Azira getraind in de gietende regen. Toch niet in de regen? Jawel in de regen!

Vroeger zou elke reden goed geweest zijn, een soort van excuus om moeilijkere situaties uit de weg te gaan. Want zoals jullie al dan niet weten zijn paarden vluchtdieren en zijn ze bij felle wind/regen meer bezig met hun omgeving. Alles beweegt plots veel meer en is voor hen veel meer een bedreiging dan anders. Dit maakt dat je als leider het paard gaat moeten overtuigen dat, desondanks de akelige situatie, er geen reden tot paniek is zolang de leider dit aangeeft.

Dit is natuurlijk de confrontatie aangaan met jezelf. Ben ik wel overtuigd dat het goed gaat komen en wil ik ook niet liever vluchten van de moeilijke situatie? Durf ik wel leiden? Ben ik wel een leider of wil ik liever volgen? Zal ik niet terug komen als het droog is en de zon schijnt? Het is toch veel fijner als alles goed gaat! Als elke reden een reden mag zijn om het niet te doen wanneer kan het dan wel?

Wij mensen houden van prestatie en zien het proces vaak niet. Het enige wat telt is het resultaat. Dit komt verder vanuit ons eigen instinct. We zijn van oorsprong uiteindelijk roofdieren.  Competitie speelt hier ook erg bij mee, steeds meer willen, de beste willen zijn, uitsluiten wat ‘anders’ is want enkel de sterkste ‘overleeft’.

Op deze manier wordt faalangst gevoed, telkens opnieuw wordt er bevestigd dat er geen ruimte is tot falen en er niet gekeken wordt of je al dan niet je best gedaan hebt.  Leren we op deze manier uit onze fouten? NEEN! Nog erger het maakt enkel de angst nog groter wat uiteindelijk ervoor kan zorgen dat je helemaal niet meer kan functioneren in gelijkaardige situaties.

Het werken met paarden is niet gericht op resultaten. Ze functioneren niet met redeneren, plannen maken,..  Wel belangrijk is dat je tijdens heel het proces een betrouwbare leider bent. Wat ga je doen als je iets niet uitgelegd krijgt aan het paard? Steek je de schuld op het dier? Makkelijk natuurlijk aangezien je geen tegenantwoord kan krijgen. Het gebruiken van verbale of non-verbale agressie zie je vaak bij onmacht, omdat je het juist als een falen ziet. Wat als je het niet ziet als een falen, maar als een gebrek aan communicatie? Bijvoorbeeld: “Ik wil dat hij meestapt, maar hij blijft staan.” Was ik hier dan duidelijk genoeg met mijn vraag? Wat kon ik tijdens het proces anders doen zodat we elkaar beter zouden begrijpen.

Het is belangrijk dat je falen ziet als iets wat bij het leven hoort en het een proces is om nadien te kunnen evolueren. Experimenteren mag, fouten maken mag, als je er maar iets uit leert. Alleen als je er iets uit leert ga je er persoonlijk op vooruit. Enkel op deze manier kan je uiteindelijk een betrouwbare leider voor je paard zijn. Je gaat verwachtingen leren loslaten om het proces te kunnen aangaan. Leer kijken naar fouten als een leermoment in plaats van een kans op een negatief oordeel van anderen.

Hoe gaat het met je?

Blog-Hoe-gaat-het-met-jeIedereen is tegenwoordig gelukkig, alvast dat zegt Facebook, Instagram, televisie,… kortom alle media. Een lach spreekt nu meer aan dan een traan, maar wat moeten we met al die tranen dan of alle emoties die niet positief zijn?

Mensen komen elkaar tegen op straat en vragen telkens uit beleefdheid “Hoe gaat het met je? “ meestal is het antwoord dan “Goed”. Zodat we weer verder kunnen met ons dagelijkse rush. Durven mensen moeilijke gesprekken niet meer aangaan omdat ze toch niet gehoord worden? Omdat ze niet durven reageren uit schrik de anderen te kwetsen? Is er geen tijd meer voor elkaar? Of is er simpelweg geen plaats voor een “Niet goed”? Wat de reden ook mag zijn het maakt dat de persoon telkens eenzamer wordt met zijn/haar probleem en het uiteindelijk opgeeft om het te proberen te zeggen met alle gevolgen van dien.

Welke druk/frustratie/verdriet,.. brengt dit met zich mee, als alles met iedereen zogezegd perfect loopt en bij jouw gaat het niet goed?

Paarden zullen niet oordelen over wat je zegt of niet zegt, ze spreken nu eenmaal niet onze taal. Dit creëert een veilige ruimte om te leren praten/omgaan met moeilijke situaties. Een paard leeft in het hier en nu dus zal ook niet denken van “Ai, dat is weer hetzelfde ‘gezaag’ als vorige keer”. Dit maakt ze vaak betere klankborden zijn dan mensen, ook al spreken ze niet onze taal. Gek zou je denken?

Mensen die het moeilijk hebben vragen niet naar oplossingen, ze willen gewoon een klankbord. Iemand die het verdriet erkent en niet groter of kleiner probeert te maken, maar het er simpel weg laat zijn. Iemand die je steunt in deze moeilijke momenten door niet weg te lopen, maar te blijven staan. De driedimensionale beweging van het paard werkt zelfs zo dat het een wiegende arm, waar je veilig bent en je troost vindt, nabootst.

Dit zijn enkele reden waarom paarden echt een meerwaarde kunnen bieden in de therapie en vaak betere klankborden zijn dan mensen. Ook leer je om in de toekomst wel te zeggen dat het niet goed gaat, zonder bang te moeten zijn van het oordeel van de anderen. Of leer je juist wel hulp in te schakelen van je naasten, wat je anders niet zou doen omdat je hen niet lastig wilt vallen. Zodat je nadien weer alleen verder kan, maar niet meer eenzaam bent.